św. Jan Kanty (1390-1473)

Imię św. Jana Kantego nawiązuje do nazwy polskiego miasta Kęty, położonego niedaleko Oświęcimia, gdzie urodził się on w czerwcu 1390 roku. Jego rodzice byli zamożnymi gospodarzami i widząc, że ich syn jest zdolny i inteligentny, posłali go na studia na Uniwersytet Jagielloński w Krakowie. Jan Kanty wybrał Wydział Filozoficzny, który ukończył w 1418 z tytułem doktora nauk wyzwolonych a następnie został wyświęcony na kapłana i otrzymał prawo do wykładania i kierowania katedrą na uniwersytecie.

Znany był z bardzo skromnego życia i kiedy napominano go, aby bardziej troszczył się o swoje zdrowie, odpowiadał wskazując na życie ojców pustyni, którzy żyli bardzo ascetycznie i dożywali długich lat.

W 1421 roku na prośbę kanoników regularnych z Miechowa (bożogrobców) objął szkołę klasztorną. Podczas ośmioletniej posługi kierownika tamtejszej szkoły wolny czas spędzał na przepisywaniu rękopisów, które służyły mu jako źródło wiedzy do wykładów. Od 1429 roku Jan Kanty objął wykłady na Wydziale Filozoficznym. Równocześnie studiował teologię i uzyskał bakaleaurat, a następnie tytuł doktora, co pozwoliło mu do końca życia wykładać na Wydziale Teologicznym.

Po uzyskaniu bakaleaureatu z teologii, który to tytuł równał się dzisiejszemu stopniu magistra, na swoje utrzymanie otrzymał kantorię przy kościele św. Floriana w Krakowie i probostwo w Olkuszu (1439). Jednak już po kilku miesiącach zrezygnował z tytułu proboszcza i dochodów z parafii, ponieważ nie mógł jako wykładowca tam pracować. Pozostał przy godności kanonika-kantora przy kościele św. Floriana, gdzie pełnił posługę kapłańską.